Sancta Trinitas (o zespole i koncercie)

O zespole

Zespół kameralny Sancta Trinitas powstał w 2015 r. z inicjatywy Barbary Kucharskiej, kantorki scholi działającej przy bazylice oo. Dominikanów w Krakowie i Dawida Kusza OP, kompozytora i dyrygenta, który został także kierownikiem artystycznym chóru.

Zespół tworzą wykształceni muzycy i amatorzy od lat związani ze środowiskiem dominikanów, którzy zdobywali doświadczenie w działających przy klasztorze scholach i krakowskich chórach. Sancta Trinitas wykonuje głównie wielogłosową muzykę a capella, jednak ma również w swoim dorobku utwory wokalno-instrumentalne. Większość kompozycji, nad którymi pracuje wyszła spod ręki o. Dawida Kusza i została przygotowana specjalnie dla zespołu.

Nazwa Sancta Trinitas pochodzi od bazyliki Trójcy Świętej – ważnego dla chórzystów miejsca, w którym wielu z nich stawiało pierwsze kroki w wykonawstwie muzyki wielogłosowej. Bazylika to także główne miejsce koncertów Sancta Trinitas, choć zespół dostaje coraz więcej zaproszeń spoza Krakowa. Liczna reprezentacja zespołu współtworzyła chór powstały na zamknięcie obchodów jubileuszu 800-lecia Zakonu Kaznodziejskiego w Rzymie.

O koncercie

Podczas koncertu wieńczącego Warsztaty Muzyki Niezwykłej artyści zaprezentują program w całości składający się z kompozycji o. Dawida Kusza OP.

Usłyszymy utwory przeznaczone na kolejne części roku liturgicznego będące muzycznymi opracowaniami tekstów liturgicznych i biblijnych charakterystycznych dla okresów, które reprezentują. Zabrzmi m.in. adwentowa antyfona „O Adonai”, znany z nabożeństwa Drogi Krzyżowej utwór „Adoramus Te Christe”, czy „O sacrum convivium” – opracowanie antyfony z nieszporów uroczystości Bożego Ciała. Dominantą całego programu będzie twórczość związana z kultem Najświętszej Maryi Panny, na którą składają się najpopularniejsze antyfony ku czci Matki Bożej (m.in. „Ave Maria”, „Salve Regina”, „Regina coeli”), co wpisuje się w maryjny charakter zarówno Warsztatów jak i Festiwalu Muzyki Niezwykłej.

Muzyka Dawida Kusza OP przeniknięta jest idiomem sakralnym, a jego technika kompozytorska znakomicie łączy w sobie nowoczesne poszukiwania brzmieniowe z tradycyjnymi technikami i stylami poprzednich epok. Twórczość ta zakorzeniona jest w bogatej tradycji europejskiej muzyki kościelnej, stąd wyczuwalne inspiracje m.in. chorałem gregoriańskim czy polifonią renesansową.